alwar.log.ag

Hymns for the drowning...






Tamil commentary on the works of 12 Alwars.

Tradition recognizes twelve alwars, saint-poets devoted to Visnu (Thirumal-the Dark One) who lived between the sixth and ninth century in the Tamil-speaking region of South India. Their devotional hymns are among the earliest bakti (devotional) texts in any Indian languages. - text in Unicode











Verfasst am 05.02.2004 15:39:01 Uhr
Tiruvaimozhi 3.7.9



The four castes
uphold all clans;
go down, far down
to the lowliest outcastes
of outcastes

if they are the intimate henchmen
of our lord
with the wheel in his right hand;
his body dark as blue sapphire,

then even the slaves of their slaves
are our masters


A.K.Ramanujan, Hymns for the drowning - Poems for Visnu by Nammalvar; Penguin Classics; New Delhi, 1981 pp:60



சித்தர்க்கும் வேதச் சிரந்தெரிந் தோர்கட்கும் செய்தவர்க்கும்
சுத்தர்க்கும் மற்றைத் துறைதுறந் தோர்கட்கும் தொண்டுசெய்யும்
பத்தர்க்கும் ஞானப் பகவர்க்கு மேயன்றிப் பண்டுசென்ற
முத்தர்க்கும் இன்னமுதம் சடகோபன் மொழித்தொகையே


கவிஞர்களுக்கெல்லாம் சக்கரவர்த்தி என்றழைக்கப்படும் கம்பன் நம்மாழ்வாரை இப்படிப் புகழ்கிறார்.

அதாவது சித்தர்களுக்கும், வேதம் அறிந்தோர்க்கும், வேத வாழ்வைச் செய்பவர்கட்கும், சுத்தமான நடத்தை உடையோர்கட்கும், துறவிகளுக்கும், தொண்டு செய்யும் அடியார்கட்கும், ஞான முனிவர்கட்கும், ஜீவன் முக்தர்களுக்கும் இன்னமுதம் போன்றது நம் மாறன் சடகோபன் செய்த திருவாய்மொழித் தொகையே என்பது சாரம். அதை எழுதும் எனக்கும், ரசிக்கும் உங்களுக்கும் அமுது போன்றதுதான் திருவாய்மொழி

"தமிழ் நூல்களில் தோன்றுகின்ற சந்தேகங்களை வடமொழி நூல்கொண்டு தெளிக" என்றார் திருவாடுதுறை ஆதீனம் சுவாமிநாத தேசிகர். "வடமொழி வேத வேதாந்தங்களில் தோன்றுகின்ற ஐயந் திரிபுகளைத் திருவாய்மொழியினைக் கொண்டு தெளிகின்றோம்" என்று கூறுகிறார் வேதாந்த தேசிகர். தமிழின் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த இப் பக்தி இலக்கியம் வடமொழி, தெலுங்கு, கன்னடம் போன்ற மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்ட மூத்த நூலாகும்.

வைணவ இலக்கியங்களில் மதுரை தமிழ் சங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பெரும் தகுதியும் இந்நூலுக்கு உண்டாகும். அதனாலேயே நம்மாழ்வார் ஆழ்வார்களில் முதன்மையாக நிற்பதுடன், ஆச்சார்ய வரிசையிலும் முதல்வராக நிற்கிறார்.

திருவாய்மொழிக்கு எழுந்த உரைகள் "பகவத் விஷயம்" என்றே அழைக்கப்படுகின்றன. வேத, இதிகாச புராணங்கள் அனைத்தும் இறை பற்றி பேசுவனவாய் இருப்பினும் திருவாய் மொழி உரைக்கு தனித்தே "பகவத் விஷயம்" என்று அழைப்பதன் நோக்க மென்ன என்ற கேள்வி எழுதல் நியாயமானதே.

"வேதங்கள் முக்குணங்களோடு கூடியவையாய் "ஜ்யோதிஷ்டோ மம்" முதலிய நிலையற்ற கர்மங்களையும், "சுவர்க்கம்" போன்ற மிகச் சிறிய புருஷார்த்தங்களையும் பரக்கப் பேசுகின்றன. உபநிடதங்களோ பேத/அபேத வாக்கியங்களால் தத்துவங்களைக் கூறுகின்றன. மேலும் - பொருள் ஒன்றோ? பலவோ? என ஐயம் தோன்றுவதற்கும் இடம் தருகின்றன. ராம காதை எழுதிய வால்மீகியோ, நாராயண காதை கூறுகிறேன் என்று தொடங்கி வீடுமன் போன்ற அரசர்களுடைய பிறப்பு முதலான வற்றைப் பேசிப் போகினார். திருவாய் மொழியும் அதன் வியாக்கியானங்களும் இத்தகைய குற்றம் ஏதும் இல்லாமல் "திருமாலவன் கவி" என்கின்ற பிரகாரம் முற்றும் பகவத் விஷயமாகவே எடுத்து இயம்புவதால், இவற்றிற்கே "பகவத் விஷயம்" என்ற சிறப்புப் பெயரை நம் பெருமக்கள் வழங்கினர்" என்கிறது ஈடு.

இவ்வளவு கீர்த்தி வாய்ந்த திருவாய் மொழி செய்வித்த நம்மாழ்வாரோ தனது இறை அனுபவத்தைச் சொல்லும் காண் மிகவும் ஜாக்கிரதை உணர்வுடன், விநயத்துடன் பகர்கின்றார்.

சொன்னால் விரோதமிது ஆகிலும் சொல்லுவேன் கேண்மினோ,
என்னாவில் இன்கவி யானொருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்,
தென்னா தெனாவென்று வண்டு முரல்திரு வேங்கடத்து,
என்னானை என்னப்பன் எம்பெருமானுள னாகவே. 3.9.1


எதைப் பற்றி பேசினாலும் எதிர்வாதம் செய்யும் மனிதர்களை நன்கு அறிந்திருந்த ஞானியான மாறன் -சொன்னால் விரோதம் இது- என்று தொடங்குகிறார்! தனது இறை அனுபவங்கள் தேனாய் தித்திப்பவையாய் இருப்பினும் அதைச் சொல்ல புகுந்தால் வம்புதான் வந்து சேர்கிறது என்கிறார். அனுபவச் சொல்! இது எக்காலத்திற்கும் பொருந்தக் கூடிய சொல்!

இவ்வளவு பீடிகை எதற்கு? பின்னால் வரும் பாடலைக் கண்ணுற்றால் புரியும்.

குவலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழிழிந்து, எத்தனை
நலந்தா னிலாதசண் டாளசண்டாளர்க ளாகிலும்,
வலந்தாங்கு சக்கரத் தண்ணல் மணிவண்ணற் காளென்றுள்
கலந்தார், அடியார் தம்மடியாரெம் மடிகளே.3.7.9


பகவத் விஷயமான திருவாய் மொழியில் ஒரே ஒரு பாடலில்தான் சாதி பற்றிய பேச்சு பதிவாகிறது. முற்றும் இறை சம்மந்தமான இத்தொகையில் சம்மந்தமில்லாமல் இதைப் பற்றி பேசி இருக்க மாட்டார் எம் இதத்தாய் சடகோபன்.

நம்மாழ்வார் வாழ்ந்த காலம் ஏழாம் நூற்றாண்டாக இருக்கலாம் என நம்புகின்றனர். குவலந் தாங்கு சாதிகள் நான்கு என்கிறார். குவலம் என்பது தமிழகத்தை குறிப்பதாகவே கொள்ள வேண்டும். தமிழகத்தில் நான்கு சாதிகள் உண்டு என்பது தெரிகின்றது. இவை தற்போது வருணங்கள் என்று புரிந்து கொள்ளப் படுகின்றன. ஏனெனில் சாதிகள் எண்ணிக்கை அற்று தமிழகத்தில் பெருகிவிட்டன.

இவருக்கும் முந்திய காலத்தவரான ஆரியப் படை கடந்த நெடுஞ் செழியனின் காலமான சங்க காலத்திலேயும் நான்கு சாதிகள் உண்டெனப் பதிவாகிறது:

"வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பாலுள்ளும்
கீழ்ப்பா லொருவன் கற்பின்
மேற்பாலொருவன் அவன் கட் படுமே"


(புறநானூறு 183).

வேற்றுமை தெரிந்த சாதிகள் நான்கு என்கிறார். எனினும் இவர் காலத்தில் கல்வி என்பது எல்லோருக்கும் பொது என்பது தெரிகிறது. இல்லாவிடில் கீழ் சாதிக்காரன் படித்தவனாக இருந்தால் மேல் சாதிக்காரர்களும் அவரை மதிப்பர் என்று சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. நிற்க.

நம்மாழ்வார் சற்றேறக் குறைய இதே கருத்தை வேறு விதமாகக் கூறுகிறார். கல்விக்குப் பதில் பக்தியை வைத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறார். அதாவது எந்த நலனுமில்லாத சண்டாளனுக்கும், சண்டாளனாக ஒருவன் இருப்பினும் அவன் வலக்கரத்தில் சக்கரம் ஏந்தும் மணிவண்ணன் அடியார் என்று தெரிந்தால் அவர்தம் அடியார் எமக்கு கடவுள் ஆவார் என்று பெரிய வார்த்தை போடுகிறார். எளிய வாக்கியங்களில் சொல்வதானால், திருமாலின் அடியார்கட்குள் சாதி வித்தியாசம் கிடையாது என்பதாகும். ஒரு உயர்வு சிறப்பு அணியாக (?) ஒரு ஒப்புமை தந்து இக்கருத்தை வைக்கிறார்.

இதை அதிக வியாக்கியானங்கள் இல்லாமல் விளங்கச் சொல்வதானால், சாதிகள் காலம், காலமாக இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும், ஆனால் பகுத்தாயக் கூடிய ஒருவனுக்கு இச்சமூக பாகுபாடுகள் அதிகம் பொருள் தருவதில்லை என்பதாகும்.

ஆழ்வார்களின் வாக்கை வேதவாக்காக மதித்து நடந்தவர் ஸ்ரீராமானுஜர். நம்மாழ்வாரின் இவ்வாக்கை உறுதிப்படுத்தும் வண்ணம் கர்னாடக விஜயத்தின் போது திருநாராயணபுரம் என்றொரு ஊரை உருவாக்கி அங்கு பஞ்சமர்களான சண்டாளர்களை முதல் தீர்த்தக்காரர் ஆக்கி பெருமை கொண்டார் எம்பெருமானார்.

சாதி ஏற்றத்தாழ்வை சாடிய தொண்டர் அடிப்பொடியின் பாசுரங்களை முன்பு கண்டோ ம்:

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா!

படைப்பிலக்கியமும், சுதந்திரமும்

இவர்களுக்கு காலத்தால் பிற்பட்ட இராமானுசர், பெரிய கோயிலின் (திருவரங்கம்) அதிகாரியாக இருந்து கொண்டு, இதை தெய்வ வாக்காக எண்ணி செயல்படுத்திக் காட்டியது இன்னும் பெருமை.

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா! குலத்
தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்!
நீதி, உயர்ந்தமதி, கல்வி - அன்பு
நிறைய உடையவர்கள் மேலோர்


என்றார் எம் காலத்து பாரதி. பக்தர்களானாலும், பகுத்தறிவாதிகளானாலும் அன்பு நிறைய உடையவர்கள் மோலோர் என்பது பாரதியின் துணிபு. அன்பு நிறைந்த உள்ளத்தில் பாகுபாடு தெரியாது என்பது நடைமுறை

Kommentar abgeben Kommentare anschauen (1)


Verfasst am 23.01.2004 04:33:53 Uhr
Periya Tirumozhi 2.7.10


TEN

To the devotees who say,
Wizard, you took on the forms
of swan. fish, tortoise.
and man-lion,
show me your grace.

he shows his grace.
our lord of Itaventai:
about Him.
the chieftain
of Tirumankai town
with its great longstanding buildings,
our alvar who carries a superb spear,

has sung these songs
in his giftcd voice.

Anyone who sings them
will wash off stains
forever.



பெரியதிருமொழி 2.7.10

அன்னமும் மீனும் ஆமையும் அரியு
மாயவேம்மாயனே! அருளாய்,
என்னுமின் தொண்டர்க் கின்னருள் புரியும்
இடவெந்தை யெந்தை பிரானை,
மன்னுமா மாட மங்கையர் தலைவன்
மானவேல் கலியன்வா யொலிகள்,
பன்னிய பனுவல் பாடுவார் நாளும்
பழவினை பற்றறுப் பாரே.


அன்னம், மீன், ஆமை, நரசிம்மம் போன்ற அவதாரங்களை எடுத்த எம் மாயனே, அருளாய்! என்று வேண்டும் தொண்டருக்கு இன்னருள் புரியும் இடவெந்தை எம் பெருமானை பெரிய மாடங்கள் கொண்ட திருமங்கையின் தலைவன் சிறப்புமிக்க வேல் கொண்ட கலியன் சொன்ன இம்மொழிகளை, இவ்வழகிய பொருள் நிறைந்த பனுவலைத் தினமும் பாடுவோர் பழவினை என்னும் பற்று அறுப்பாரே!

கடந்த ஒன்பது பனுவல்களில் திருமங்கை திருமாலின் மீதான தனது காதலை மூன்று நிலைகளில் நமக்கு விளக்கினார். நமக்கு எளிதில் புரிகின்ற விதமாக நமக்கு பரிட்சயமான உறவுகளைக் கொண்டு அக்காதலை விளக்கினார். வாழ்வில் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதாவதொரு நிலையில் காதல் அரும்பிக் கனிகிறது. எனவே தன்னை நாயகியாக பாவித்து தன் காதலைச் சொன்னார். நாயகி என்பவள் ஒரு குடும்பத்தின் மகள் என்பதால் அவளது தாயார் தன் மகள் படும் அவஸ்தையைக் கண்டு இரங்கித் தலைவனிடம் வேண்டுவது போன்ற பாவத்தைக் காட்டினார். மகளுக்கு தலைவன் மீதான காதல் வெறியேற குடும்ப மானத்தை விட்டு எங்காவது ஓடிவிடுவாளோ என்று அவள் கவலையுறுவதைக் காட்டினார். மகளுக்கு எப்படியாவது தன் காதல் நிறைவேற வேண்டுமென்ற ஒரு பதட்டம் இருப்பதையும் காட்டினார்.

பக்தி இலக்கியம் தமிழின் மாபெரும் கொடை. இவ்விலக்கியம் தமிழுக்கு பெரிய சிறப்பு சேர்ப்பதுடன் அது இல்லையெனில் தமிழ் எவ்வளவு வறுமையுற்றிருக்கும் என்பதையும் நோக்க வேண்டும். பக்தி இலக்கியத்தின் அடிநாதமாக நாம் காண்பது, 'அணுவுக்குள் அணுவாய், அப்பாலுக்கு அப்பாலாய்' பரந்து விரிந்திருக்கின்ற இறைமையை நாம் அனுபவிக்கின்ற அளவில் எப்படி மனித உறவுக்குள் அடக்குவது என்பதே. அந்நியப்படுதல் இறைமையின் இயல்பு என்றாலும் அந்தர்யாமியாக உள்ளிருத்தலும் அதன் இயல்பே. எனவே அந்நியமாதலை சரிகட்ட நம்முடன் ஒட்டி உறவாட வைத்தல் சிறந்த வழி என்று கண்டனர். அவன் கனியின் சுவை போல் நம் வாழ்வின் சாரமாக உள்ளே இருப்பதால் உறவுகளிலே மிக நெருக்கமான காதன்-காதலி உறவை உவமையாக எடுத்துக் கொண்டனர். சிருங்காரம் என்பது இவ்வுறவின் அடித்தளமென்பதால் அந்த ரசத்தை ஒளிவு மறைவு இன்றிச் சொல்லிப்போயினர்.

இறைமைக்கும் இப்படி உணர்ச்சி வசப்படுவதற்கும் என்ன சம்மந்தம் எனக்கேட்கலாம்? ஸ்பரிசம் என்பது ஒரு மொழி கடந்த மொழி. தாய் தன் குழந்தையின் பிஞ்சு விரல்களைத் தொடும் போது தன் அன்பை மொழி கடந்த நிலையில் குழந்தைக்கு உணர்த்துகிறாள். இறைமை என்பதை "சொற்பதம் கடந்த அற்புதம்" என்று ஓளவை சொல்கிறாள். எனவே இறை உணர்வு என்பது ஒரு அனுபவம். ஒரு உணர்ச்சி. மிகவும் நெருக்கமான ஒரு அனுபவம். உடலுறவில் நாம் சிறிய அளவில் அனுபவிக்கக்கூடிய குண்டலினிப் பாய்ச்சலின் நிரந்தர உணர்ச்சித்தேக்கம். அதன் உச்சம் என்ன என்பது இறைவனுக்கும் பக்தனுக்கும் மட்டும் புரிந்து கொள்ளக்கூடியது. எனவேதான் நாயகன் - நாயகி பாவத்தை இங்கு பிரதானப்படுத்துகின்றனர்.

இதில் முக்கியமாகக் காண வேண்டியது யாதனில் வாழ்வு என்பதே ஒரு மாபெரும் உறவு. அது பல்வேறு நிலைகளில் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. தாய்-சேய், சகோதர, தோழமை உறவு, சமூக உறவு, நமக்கும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள பிற ஜீவராசிகளுக்குமான உறவு என்று வாழ்வு இந்த வலையில் வாழ்கிறது. எனவேதான் இறைமை என்பதையும் ஒரு உறவாகப் பார்க்கின்றனர் நம் பெரியவர்கள். மேலும் நிஜ வாழ்வின் உறவுகள் சிக்கலாகிப் போகும் போது அழியாத இந்த உறவு கைகொடுப்பதையும் காண்கின்றனர். அமெரிக்க மண்ணில் கருப்பர்கள் அடிமைகளாய், சுதந்திரமற்று விலங்கையும்விடக் கேவலமாய் நடத்தப்பட்ட போது இறைவனுடன் கூடிய உறவு மட்டுமே அவர்களுக்கு உறுதுணையாக இருந்ததை சரித்திரம் காட்டுகிறது. அப்போது அவர்கள் உருவாக்கிய "காஸ்பல்" ஒருவகையில் பக்தி இயக்கமே. இது மேலைக்கலாச்சார மரபில் எடுத்து வளர்க்கப்படாததால் கருப்பர் தேவாலயங்களில் அவர்கள் காஸ்பல் பாடி கண்ணீர் விட்டு கதறி, சிரித்து ஒரு உணர்ச்சியான நிலையில் இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாமல் வாடிகன் முழிக்கிறது. இந்தப் பரவச நிலை பக்தி இலக்கியத்தில் இனம் காணப்பட்டு வளர்த்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதால் காஸ்பலை நம்மால் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளமுடியும். அவர்களும் இறைவனை தோழனாக, தாயாக, உறவாகவே பார்த்து உணர்ச்சிவசப்படுகின்றனர். இவ்வுணர்ச்சிகள் மூலமாகக் கிடைக்கும் அனுபவமாக இறைவனைக் கண்டனர் நம் பெரியோர். வாழ்வு என்பதே அனுபவம்தானே. அனுபவமில்லாத வாழ்வென்று ஒன்று உண்டோ ?

"ஆண் பெண் என்ற வ்யவஹாரங்கள் சிற்றின்பநுகர்ச்சிக்கன்றோ ஏற்பட்டவை; பேரின்பவனுபவத்திலே ஊறின ஆழ்வார்கள் பெண்மை யெய்துவதாகவும், கொங்கை முதலிய சொற்களையிட்டுப் பாசுரங்கூறுவதாகவும் நிகழ்கிறவிது என்னோ?" என்றொரு கேள்வி முன்வைக்கப்படுகிறது. இப்படியானதொரு கேள்வி எழுவதற்கான காரணம் இப்பாசுரங்களை கோயிலில் நித்திய சாற்றுமுறையாகச் செய்யுமாறு ஸ்ரீராமாநுஜர் போன்ற பெரியவர்கள் செய்வித்துவிட்டனர். "ஆழ்வார்கள்" என்ற பதத்திற்கு இறைமையில் ஆழங்காட்படுபவர்கள் என்று பொருள். அடிவரை போனவர்களுக்கு சிற்றின்பம்-பேரின்பம் என்ற பேதமையெல்லாம் தெரியாது. "உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன்" என்று காணும் நிலையில் உள்ளவர்களிடம் இது சிற்றின்பம், இது பேரின்பம் என்று இனம் பிரிக்கமுடியாது. இருந்தாலும் நடைமுறையில் நாம் லௌகீகம், ஆன்மீகம் என்று பிரித்து வைத்துப் பழகிவிட்டோ ம். இரண்டையும் போட்டுக் குழப்புவது நமக்குப் பிடிக்காது. எனவே விளக்கம் சொல்லவேண்டிய ஒரு பரிதாப நிலையில் நம் ஆச்சார்யர்கள் இருக்கின்றனர்!



"ச்ருங்காரரஸத்தின் ஸம்பந்தம் சிறிதுமின்றியே கேவலம் சுத்த பக்திரஸமாகவே பாசுரங்கள் அருளிச்செய்யக் கூடுமாயினும், ஆழ்வார்கள் ச்ருங்காரரஸத்தையும் கலந்து பாசுரங்கள் பேசுவதற்குக்காரணம் யாதனில்; ஆரோக்கியதிற்குக் காரணமாகிய வேப்பிலையுருண்டையை உட்கொள்ள இறாய்க்குமவர்களுக்கு வெல்லத்தை வெளியிற் பூசிக்கொடுத்துத் தின்பிப்பதுபோலச் சிற்றின்பம் கூறும் வகையாற் பேரின்பத்தைக்காட்டி காட்டுகின்றனரென்ப." என்கிறது திவ்யப்ரந்த திய்யார்த்ததீபிகை. பேரின்பம் என்பது "வேப்பிலை உருண்டையா" என்று கேட்பதற்கு முன் இவர் சொல்லும் உவமை எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.

வாழ்வின் ஆதாரமான விஷயங்கள் இப்படி "sugar coated" ந்஢லையிலேயே உள்ளன என்பதுதான் சுவாரசியம்! உயிர்வேதியியலின் ஆரம்பநிலைப் பாடங்களில் கற்றுக்கொண்டது. கரும்பு ஏன் இனிக்கிறது? மாம்பழம் ஏன் சுவைக்கிறது? காரணம்: இயற்கை உயிர் வாழ்வதற்கான ஆதார சக்தியான Carbohydrates யைக் கொடுக்க வேண்டும். உயிர்களோ ஐம்பொறிகள் கொண்டு உண்டு, சுவைப்பவையாயுள்ளன. எனவே இந்தச் சத்துணைவை வெறும் மாவு என்று கொடுத்தால் சாப்பிடாது. ஆனால் literally "sugar coated" ஆகக்கொடுத்தால் சாப்பிடும் என்று படித்திருக்கிறேன். ஆக அவர் சொல்வது சரிதான். அவர் biochemistry படித்திருந்தால் இந்த உதாரணத்தைக் கொடுத்திருப்பார்.

இன்னொரு sugar coated விஷயம் sex. வாழ்வின் அடிப்படை அது தன்னை தளிர்ப்பித்துக் கொள்ளக்கூடியது, தன்னைத் தொடர்ந்து உயிர்ப்பித்துக் கொள்ளக்கூடியது என்பது. இதற்கு ஆதாரமானது பிறப்பு. பிறப்பு இல்லையெனில் மரணம், the second law of thermodynamics எல்லாவற்றையும் பனி நிலைக்கு கொண்டு வந்துவிடும். பிறப்பின் சமயம் பெண்ணிற்கு உயிர் ஆபத்து உண்டெனிலும் "காமம்" என்ற சுவாரசியமான விஷயத்தை இடைநிலையில் போட்டுவிடும் போது இது தெரிவதே இல்லை. இதைத்தான் வேடிக்கையாக "பிரசவ வைராக்கியம்" என்று சொல்வார்கள். அந்த வைராக்கியம் ஒரு மாதத்தில் காணமல் போய்விடும். எல்லாம் 'காமம்' செய்யும் மாயம். யோசித்துப்பாருங்கள் ஒரு உயிர் தோன்றுவதென்பது சாதாரண விஷயமா? ஒரு கரு உயிர்கொண்டு பூமியில் வந்து விழுவதற்கு முன் எத்தனை கோடி நுண்ணிய வேதியியல், இயற்பியல், உயிர்வேதியியல் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. ஆனால் இம்மாம் பெரிய சமாச்சாரம் சின்ன, விரும்பத்தக்க sexக்குள் அடங்கியிருக்கிறது. இந்த sex மட்டும் இவ்வளவு சுவாரசியமாக இல்லையெனில் உலகில் பிறப்பே இருக்காது. வாழ்வின் சூட்சுமமறிந்தே ஆழ்வார்கள் சிருங்காரரசத்தைப் பாசுரங்களில் சேர்த்துள்ளனர்.

ஏழாம் பத்தின் கடைசிப்பாடலில் இந்த ஒன்பது பாடல் கேட்டவர்களுக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும் என்று சொல்கிறார் கலியவரதன். இந்த ஆழ்வார் பெரிய கலாரசிகன். தன்னைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொள்ளும் போது "வேல் கலியன்வா யொலிகள்" என்று சொல்கிறார். இவர் எப்போதும் ஒரு வேல் கம்புடன் இருப்பார் போலும். திருமங்கை எனும் தனது தலைநகரைப்பற்றிப் பேசும் போது மன்னு புகழ் மாமாடங்கள் நிறைந்த ஊர் என்கிறார். எனக்கு உண்மையிலேயே இவர் காலத்திற்குப் போய் அந்த மாடங்களையெல்லாம் பார்க்க வேண்டும் போல் ஆசையாக இருக்கிறது. ராஜா என்பதால் கையில் ஆயுதத்துடன் இருப்பது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதே (இருந்தாலும் ஆழ்வாருக்கு எதுக்கு வேல் கம்பு என்ற கேள்வி எழாமல் இல்லை இந்தப்பத்துப்பாட்டும் கேட்டால், இல்லை பாடினால்; "Anyone who sings them" நம் பழவினை விட்டுப்போகும் என்கிறார். காரணம் நமக்கு இறைவன் மேல் காதல் வந்துவிடும். இந்தப்புதிய உறவில் பழைய பற்றுகள் தானாக அறுந்து போகும்.

ஏ.கே.ராமாநுஜன் இறந்த பிறகு இக்குறிப்புகள் கிடைக்க Indian Review of Books-ல் இவை வெளியாயின. இவரின் தமையானார் என்னிடம் இதைத்தந்தார். நான் மட்டும் வாசித்து இன்பமுற வேண்டாமே என்று உங்களுக்கும் தந்தேன். எனவே எல்லோருக்கும் நன்றி.

Kommentar abgeben Kommentare anschauen (1)


Verfasst am 21.01.2004 02:24:34 Uhr
Periya Tirumozhi 2.7.9

NINE

The soft shoulders have turned
yellow as gold.
The eyes that vie with each other
like (wo fish
have now forgotten sleep,
Thanks to the great love
she bears you.
I don't understand this disease
that afflicts my girl:
her waist, like a lightning
creeper, now buckles
under the heavy breasts that crowd
her chest.
What will happen to her?
What do you really mean to do
about her, O lord
of Itaventai?



பெரிய திருமொழி 2.7.9

பொன்குலாம் பயலை பூத்தன மென்தோள்
பொருகயல் கண்துயில் மறந்தாள்,
அன்பினா லுன்மே லாதரம் பெரிது இவ்வ
ணங்கினுக் குற்றநோ யறியேன்,
மின்குலா மருங்குல் சுருங்கமேல் நெருங்கி
வீங்கிய வனமுலை யாளுக்கு,
என்கொலாம் குறிப்பி லென்னினைந் திருந்தாய்
இடவெந்தை யெந்தை பிரானே.


பரகால நாயகியின் மெல்லிய தோள்கள் பொன் பொன்ற பசலை பூத்து நிற்கின்றன. ஒன்றோடொன்று போர் செய்கின்ற மீன் போன்ற இருவிழிகளும் துயில் என்பதை அறியாமல் நிற்கின்றன. திருவிடந்தையில் வீற்றிருக்கும் எம்பெருமானின் மீதான அன்பினால் அவன்பால் ஆதரவு பெருகி நிற்கிறது. இந்த அணங்கிற்கு வந்துள்ள நோய் என்னவென்று நான் அறியேன். இவளது இடையோ மின்னல் போன்று இளைத்திருக்கிறது. ஆயின் இவளது மார்பகங்களோ பெருத்து ஒன்றுடனொன்று நெருக்கியடித்துக் கொண்டு வீக்கமுடன் வளர்ந்துள்ளன. இத்தகைய இப்பெண்ணை என்ன செய்ய எண்ணியுள்ளாய் என்னும் குறிப்பறியாது திகைத்து நிற்கின்றேன் என்று தாய் சொல்வது போல் அமைகிறது பாடல்.

நாயகனை அணைத்துக் கொள்வதற்கென்றே நாயகியின் தோள்கள் உண்டாகியிருக்க அணைக்கும் தெய்வம் கைக்கு எட்டாதபடி இருப்பதாலே பொன் போன்ற பசலை பூத்து நிற்கின்றது என்கிறார் ஆழ்வார். இவர் தன்னைக் காதலியாகவும், தாயாகவும் பாவித்துக் கொண்டு தனது மனோ வியாகூலத்தை கவிதையாக்குகிறார். இந்தப் பசலை நோய் பற்றிப் பேசாத தமிழ் இலக்கியங்கள் குறைவு. அது ஒரு மாதிரி பசுமை நிறம் கொண்டு சில நேரம் பொன் போல டாலடிக்குமாம். பெரியவர்கள் சொல்கிறார்கள். இந்தக் காலத்துப் பெண்கள் நன்றாக ஹமாம் சொப்பு போட்டுக் குளித்து விடுவதால் பசுமை நிறத்தையோ பொன் நிறத்தையோ காணமுடியாமல் இருக்கிறது. சரியாக குளிக்க தண்ணீர் இல்லாத போது லிரில் சோப்பு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தாலே ஒழிய பசுமையைப் பெண்களிடம் காணமுடியாமல் இருக்கிறது. ஆனால் எம் வணக்கத்திற்குரிய உரையாசிரியர் பசலை பற்றி குறுந்தொகைப் பாடலொன்றை மேற்கோள் காட்டுகிறார். என்ன அற்புதமான வரிகள் என்று பாருங்கள்:

ஊருண்கேணி யுண்டுறை தொக்க பாசியற்றே பசலை
காதலர் தொடுவுழித் தொடுவுழி நீங்கி
விடுவுழி விடுவுழிப் பரத்தலானே!


இந்த இரட்டைக்கிளவி சமாச்சாரம் ரொம்பப் பழசு என்று தெரிகிறது ஊர்க்கிணறு என்பதை 'ஊர் உண் கேணி' என்று சொல்வது இந்தக் காலத்திற்கும் பொருந்துகிறது. நீரை உண்ணுதல் என்னும் ஒரு வழக்கு முன்பு இருந்திருக்கிறது. அது எப்படியே இன்றைய வழக்கிலும் "என்ன சார் காபி சாப்பிட்டாச்சா?" என்று வந்து விழுந்திருப்பது ஆச்சர்யம். இது கூட சீரிளமைச் சமாச்சாரம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. வேடிக்கை விட்டு விஷயத்திற்கு வருவோம்.

இவர் ஏன் கேணியிலுள்ள பாசி தொடும் போது விலகி, கையை எடுத்தவுடன் மீண்டும் மூடிக்கொள்வதைப் போன்றே காதலியின் பசலை என்ற பாடலை மேற்கோள் காட்டுகிறார்? பகவத் விஷயமும் இவ்வாறே. அனுபூதி அடையும் போது ரோமாஞ்சனம் வந்து கண்கள் குளமாகி ஊன் உருகி நிற்கிறது. பெருமாள் சந்நிதியில், அவன் புறப்பாடு வரும் போது நடக்கும் இந்த விஷயம் வீட்டிற்கு வந்தபின் வருவதில்லை. அவன் கிருபை கொண்டு கடைக்கண்ணை வீசும் போது நம் பசலை நொடிப்பொழுது நீங்குகிறது. அவன் பார்வை அடுத்த பக்தனுக்குப் போன பிறகு மீண்டும் வாழ்வின் துக்கம், சோகம், கவலை இத்யாதி பாசி போல் ஒட்டிக் கொள்கின்றன. பாசம்-பாசி என்பது கூட சொல்லாட்சியில் நெருங்கியே உள்ளன. ஆழ்வார் எப்போதும் பெருமாளுடன் கூடியிருக்க வேண்டுமென்று ஆசைப்படுகிறார். நித்யசூரியாக ஸ்ரீமந் நாராயணனுடன் எப்போதும் திவ்ய சேவையில் இருக்க வேண்டுமென்றால் வைகுண்டத்தில்தான் முடியும். இதுவோ அற்பப்பிறவி. இதில் அவன் கிருபை வந்து வந்து போகும் படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்நிலை கண்டு அவருக்கு பசலை நோய் வந்து விடுகிறது.

ஒருவரின் கவனத்தைப் பெற ஒன்று அழவேண்டும். இல்லை, நோய்வாய் பட வேண்டும். இரண்டு டெக்னியையும் பக்தி இலக்கியம் சுட்டுகிறது. 'அழுதால் அவனைப் பெறலாமே' என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்கிறார். பசலை நோய் என்று சொன்னால் அவன் இரக்கப்பட்டு சீக்காளியைப் பார்க்க வந்து விடுவான் என்று ஆழ்வார்கள் சொல்கிறார்கள். இவன் இரண்டு பேருக்கும் 'டேக்கா' கொடுத்து விடுவதால் இவர்கள் தொடர்ந்து இலக்கியம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அது நமக்குக் கிடைத்த பாக்கியம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.



அந்தக் காலத்து அழகியல் விக்டோ ரியன் அழகியலிலிருந்து அதிகம் மாறுபடவில்லை என்பது திருமங்கையின் பாடல் வரிகளிலிருந்து தெரிகிறது. அழகிய பெண் என்பவள் கொடி போன்ற மெல்லிய இடையும், பெருத்த வன முலை (wild breast!)யும் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று தமிழன் விரும்புகிறான் (அதனால்தான் சிம்ரனுக்கு இன்றும் மதிப்பு....ம்ம்..50% ஒத்துப் போகிறது). விக்டோரிய அரசி காலத்தில் இடுப்பளவை எவ்வளவு சிறிதாகக் காட்ட வேண்டுமோ அதற்கான எல்லா உத்திகளையும் அவர்கள் பயன்படுத்தியுள்ளனர். மூச்சு முட்டுகிறமாதிரி இடுப்பை இறுக்கிக் கட்டுவது. இரண்டாவது கொஞ்சம் extreme. சில பெண்கள் இடுப்பளவை சுருக்கிக் காட்ட நெஞ்சு எலும்பின் கடைசி எலும்பை அறுவை சிகிச்சை மூலம் எடுத்து விடுவார்களாம். அட! தேவுடா!

ஹரிகதா கேட்பது சுகமென்றாலும் ஆழ்வார்களின் வைபவம் என்று இன்று சொல்லக்கூடியவர்கள் மிகக்குறைவு. ஆனால் ஸ்ரீராமானுஜர் ஆரம்பித்து வைத்த ஸ்ரீவைஷ்ணவம் ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயலை நம்மியே/ஒட்டியே வளர்ந்த ஒன்றாகும். ஆழ்வார்கள் மீதான இவர்களது அதீத பக்திக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு தருகிறேன்.

"இவ் வணங்கினுக் குற்றநோயறியேன்" என்று ஒரு தாய் இயல்பாய் சொல்வது போல் ஆழ்வார் எழுதியிருக்கிறார். இவர்கள் யார்? "ஆசார்ய ஹிருதயம்" எழுதிய ஆசாமிகளாச்சே! ஆழ்வார்களின் இதயம் என்ன சொல்கிறது என்று துருவித் துருவிப் பார்க்கிறார்கள். எனவே இப்படியொரு கேள்வியைப் போட்டு பதில் தேடுகிறார்கள். "அன்பினால் உன் மேல் ஆதரம் பெரிது" என்று சொல்லுகின்ற திருத்தாயார் தன் மகள் பகவத் விஷயத்தில் ஈடு பட்டிருக்கிறாள் என்பதறிந்தும் எப்படி? 'இவ்வணங்கினுக்குற்ற நோய் அறியேன்' என்று சொல்லக்கூடும்? எனவே, ஆழ்வாரின் உள்ளக்கிடைக்கையாதனில் - எம்பெருமானே! இவளுக்கு இப்படிப்பட்ட மனோ வியாதி உண்டானது உன்னுடைய கடாக்ஷத்திலன்றோ? எனவே இவளது நோய், உனது புன் முறுவலில் ஆசைப்பட்டா? இல்லை, திருமேனியோடணைய ஆசைப்பட்டா? என்று நிச்சயிக்கமுடியாமல் அல்லறுகிறேன்' என்றவாறு என்று வியாக்கியானம் செய்கின்றனர்.

ஆழ்வார்கள் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள். ஒரு படைப்பாளிக்கு இப்படிப்பட்ட வாசகர்களன்றோ அமைய வேண்டும். "ஆச்சார்ய ஹிருதயம்" படைத்த இலக்கிய மரபு இம்மண்ணில் அழிந்து விடாமல் காக்க வேண்டியது இலக்கிய ரசனை உடைய ஒவ்வொருவரின் பொறுப்பு என்று தோன்றுகிறது.

Kommentar abgeben Kommentare anschauen (0)


Verfasst am 02.11.2003 13:51:48 Uhr
Periya Tirumozhi
Periya Tirumozhi 2.7.8

EIGHT
She says, my heart just dies when it hears
the flute at the lips of that cowherd
with big bands that carry the plough.*
She sings songs
about the lovely Lake
of the Bird
where waters lash.
Let's go now. she says.
to the Hill
of the Sacred Waters.
She's like the goddess
carved on the Kolli hill,
her waist is slender as a liana.
her eyes rain tears as in a rainstorm,
and she has glowing beautiful shoulders:
what do you mean to do with her.
O lord of Itaventai?

* Balarama whose weapon is the plough is also an avatar of Vishnu as is Krishna.


திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த
பெரிய திருமொழி 2.7.8

அலங்கெழு தடக்கை யாயன்வா யாம்பற்கு
அழியுமா லென்னுள்ளம் என்னும்,
புலங்கெழு பொருநீர்ப் புட்குழி பாடும்
போதுமோ நீர்மலைக் கென்னும்,
குலங்கெழு கொல்லி கோமளவல்லி
கொடியிடை நெடுமழைக் கண்ணி,
இலங்கெழில் தோளிக்கென் நினைந் திருந்தாய்?
இடவெந்தை யெந்தை பிரானே!


பரகால நாயகிக்கு கண்ணனின் குழலூதும் வாயைப்பற்றிப் பேசும் போது "அலங்கெழு தடக்கை" எப்படி ஞாபகம் வருகிறது என்பது ஆச்சர்யமான விஷயம்! அலங்கு என்னும் ஏர் கொண்ட தடக்கை பலராமனுடையது. ஆயினும் திருமங்கை அது கண்ணனின் கை என்றே காண்கிறார். அதை அவரது பல பாசுரங்கள் செப்பும்.

"மீனோடாமை கேழலரிகுறளாய் முன்னு மிராமனாய்த்தானாய்ப் பின்னுமிராமனாய்த் தாமோதரனாய் கற்கியுமானான்" என்று திருமாலின் அவதாரத்தைச் செப்புமிடத்து முதல் இராமானாய் அவதரித்தது மட்டுமின்றி, பின்னும் பலராமனாய் தோன்றினான் என்று சொல்கிறார். அவதாரங்களின் flexibility-ஐ ஆழ்வார்களின் பாடல்களின் மூலம் காணலாம். கல்கியைப் பற்றிப் பேசும் ஆழ்வார்கள் குறைவு. இவர் பேசுகிறார். முதல் மூன்று ஆழ்வார்கள் வாமனம், நரசிம்மம், இராமன், கிருஷ்ணாவதாரம் என்றெல்லாம் பேசுவர் ஆனால் இவர் போல் பலராமனையும் சேர்த்துப் பேசுவதில்லை. அதற்காக இந்த வழிபாடு பிற்காலத்தைச் சேர்ந்தது என்று கொள்ளமுடியாது. சங்கம் முழுவதும் கண்ணனையும்-பலராமனையும் சேர்த்தே பேசுகின்றன. ஒன்று கருமை, ஒன்று வெண்மை. இவையெல்லாம் தத்துவக் குறியீடுகள் என்பதை பாசுரங்களை வாசித்தால் புரியும்.

இங்கு "ஆம்பல்" என்பதற்கு வேறு பொருள் சொல்கிறது திவ்யப்ரபந்த திவ்யார்த்ததீபிகை. அதை "இசைக்குழல்" என்று சொல்கிறது. ஆக, ஏர் கொண்ட தடக்கையும், செம்பவள வாயும் கொண்ட திருமால் குழலூதும் இசைக்கு என் உள்ளம் அழியும் என்கிறாள் நாயகி. ரொம்ப அழகான வரிகள். இசை கேட்டு உள்ளம் உருகுதல் மட்டும் போதாது, அது அப்படியே அழிந்து பட வேண்டும் என்கிறாள். பக்தர்களுக்கு அப்படியே சந்நிதி முன் நின்று அழுது அழிந்து விடத்தோன்றும். அது ஒரு உச்ச பரவச நிலை. பக்த மீரா படத்திற்கு பாடல் எழுதிய கல்கி இதே பாணியில் "நினைவழிக்கும் கீதம்" என்பார் (காற்றினிலே வரும் கீதம் பாடலை இன்னொருமுறை போட்டுக் கேளுங்கள்!).

திருமங்கை ஆழ்வார் ஒரு மகா இயற்கை ரசிகன். திருநீர் மலை மீது அவருக்கு அபார ஈர்ப்பு உண்டு என்று தீபிகை சொல்கிறது. எனவே கருடனுக்கு மோட்சம் கொடுத்த திருப்பதியான (புட்குழி) திருநீர்மலை பற்றிப் பேசும் அவர் அலைகளை எறிகின்ற நீர்ப்பெருக்குடைய திருநீர் மலை என்கிறார். அது இவருக்கு எப்படி இருக்கிறதாம்? புலம்கெழுமையுடையதாய் உள்ளதாம். புலம்கெழு என்பதற்கு 'மநோஹரமான' என்று சொல்கிறது தீபிகை. கல்கியின் 'பொன்னியின் செல்வனின்' முதற் காட்சியில் வந்தியத்தேவன் வரும் வழி முழுக்க இப்படி அலை மோதும் நீர் பெருக்கு வருணனை இருக்கும். தி.ஜானகிராமன் ஆற்றை ஒட்டிய வீடுகளெல்லாம் இந்த அலை காலில் படுகின்ற மாதிரி உட்கார்ந்திருக்கின்றன என்பார். எல்லோரும் தஞ்சாவூர்காரர்கள் அப்படித்தான் பேசுவார்கள்

கொல்லி மலைப் பாவை பற்றிய தொன்மத்தை இவர் இந்தப் பத்தில் இரண்டாவது முறையாகக் கையாள்கிறார். கொல்லி என்றாலே இலக்கியம் படித்தவர்க்குப் புரியும். ஆனாலும் 'குலங்கெழு கொல்லி கோமளவல்லி' என்று சும்மா புகுந்து விளையாடுகிறார் ஆழ்வார். ஆழ்வார்களிலே தலை சிறந்த கவிஞன் திருமங்கை. இவர் சோதனை செய்யாத கவிதை வடிவமில்லை என்கிறார் பேரா.இந்திரா பார்த்தசாரதி!

அடுத்தடுத்த வரிகளிலும் அசத்துகிறார். கொடியிடை. கோமளவல்லி போதாதாம் இவருக்கு. கொல்லிப்பாவை உவமை போதாதாம். கொடியிடை உடைய நங்கை என்கிறார் மேலும். பரகால நாயகி அழகுப் பதுமையாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். புவன சுந்தரனுக்கு ஈடு கொடுக்க வேண்டாமா? அசத்துங்க ஆழ்வாரே!

அடுத்த வரியில் அப்படியே ஆழத்திற்கு கொண்டு சென்று விடுகிறார். ஆழங்காட் படுபவர்தானே 'ஆழ்வார்'. நெடுமழைக் கண்ணி என்கிறார். கண்கள் எப்போதும் நீர் தளும்பி இருக்குமாம். இறைவன் பெயர் சொன்னவுடன் தாரை வார்க்க ஆரம்பித்துவிடுமாம், நெடு மழை போல. என்ன உவமானம்! நம்ம மணிப்பவள பண்டிதர்கள் இதை "ஆஹ்லாதசீதநேத்ராம்பு'+ என்பார்கள் என்றறிக!

ஏன் இதற்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம்? ஏன் திவ்யப்பிரபந்தத்தை 'ஈரப்பாசுரங்கள்' என்கின்றனர்? ரொம்ப சிம்பிள்1 நம்மாளுக்கு அழுகையே வராது. வந்தால் உப்பு சப்பில்லாமல் ஏதாவது தோல்வியில் வரும் (காதல் தோல்வி என்று நான் சொல்லவில்லை இல்லை பல் உடைந்தால் அழுகை வரும். ஒரு நாளும் இறைவன் சந்நிதியில் கண்ணீர் பெருகாது. சிமிண்ட் போல கெட்டிச்சு இருக்கும் உள்ளம். ஆனால் ஆழ்வார் உள்ளம் அப்படியே காவிரி போல ஆனந்த பாஷ்யத்தில் தளும்பியிருக்கும் உள்ளம். இறைவன் பெயரைச் சொன்னவுடன் பொல, பொலவென்று நீர் சுரக்க ஆரம்பிக்கும். இதெல்லாம் அனுபவத்தில் வர வேண்டும். சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது. அகப்பாடு (ஈகோ) தன்னாலே அடங்கி உள்ளம் தளும்ப வேண்டும். அவன் ஆட்சியின் முன் நம் அகப்பாடு சிற்றெறும்பு என்று உணர வேண்டும். அவன் கருணைக்கு பாத்திரமாகும் உள்ளமாக மாற வேண்டும் என்ற நினைப்பு வர வேண்டும். இதெல்லாம் வந்தால் கண்ணீர் தன்னாலே வரும். வரவில்லை என்றால் இன்னும் பக்குவப்படவில்லை என்று பொருள் சாரி!

இந்த அழகியைப் பற்றிய வருணனையை கடைசி வரை விட மாட்டேன் என்கிறார் ஆழ்வார். கண்கள் பொழிந்தாலும் அவளுக்கு இலங்கு எழில் தோள்கள் உண்டாம். பெருமாளுக்கு சேதி "தோள் கண்டார் தோளே கண்டார்"! ஜாக்கிரதை

இப்படிப்பட்ட எங்கள் நாயகியை என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? என்று அன்னை வினவுவதாகப் பாசுரம் பேசுகிறது.

என்ன அனுபவம் சார்/மேடம்! கவிதானுபவத்துடன், இயற்கை இரசனையுடன், தெய்வீக அனுபவத்தைத்தரும் இப்பாசுரங்கள் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் தமிழ் வறுமையுற்றிருக்கும். 'வாழ்க நீ எம்மான்!' [இவ்வளவு அநுபவத்தையும் எப்படி ஐயா ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் கொண்டு வர முடியும்? நீங்கள் தமிழராய் பிறந்ததற்கு பெருமைப்படுங்கள்!]

+[குளிர்ந்த ஆனந்த பாஷ்யம் தளும்புகின்ற கண்கள் என்று பொருள்]

Kommentar abgeben Kommentare anschauen (0)


Verfasst am 12.10.2003 15:02:54 Uhr
Periya Tirumozhi 2.7.7

Her heart is ripe and ready.
She prattles about you.
Other than for you
she has no love,
not even for me.

Open-mouthed. she cries,
O marvellous one
who dwells in the fruitful orchards
of Tirumaiiruncolai!

Her smile lovely
as the kaia fruit.
She's very sad,
weary.

What do you mean to do
about this young thing,
O lord of Itaaventai?




பெரிய திருமொழி 2.7.7

உளங்கனிந் திருக்கும்; உன்னையே பிதற்றும்;
உனக்கன்றி யெனக்கன்பொன் றிலளால்,
'வளங்கனி பொழில்சூழ் மாலிருஞ் சோலை
மாயனே!' என்றுவாய் வெருவும்,
களங்கனி முறுவல் காரிகை, பெரிது
கவலையோ டவலம்சேர்ந் திருந்த,
இளங்கனி, இவளுக் கென் நினைந் திருந்தாய்!-
இடவெந்தை யெந்தை பிரானே!

[உளங்கனிந்திருக்கும்] இப்பெண் பிள்ளையானவள் பரிபக்குவமான நெஞ்சையுடையவளாயிருக்கிறாள்; நெஞ்சின் நிலைமை எப்படி தெரிந்ததென்றால் [உன்னையே பிதற்றும்] வெறுமனே வாய்பிதற்றும் போதும் உன்னைப் பற்றின பேச்சுத்தவிர வேரொன்றுமில்லாமையாலே நெஞ்சு கனிந்திருப்பது நன்கு தெரிகிறது; நெஞ்சு கனிந்திருந்தால் இப்படி உன்னையே வாய் பிதற்றுவாளோ?. உலகத்தில் சிறுமிகள் தாய் தந்தையர் பக்கல் அன்பு வைக்கக் காண்கிறோம்; இவளுக்கு அது கிடையாது; தாயென்றும் தமப்பனென்றும் தோழியரென்றும் பலரிடத்திலே பாலிபாயக்கடவதான அன்பு முழுவதையும் உன்னொருவனிடத்திலன்றோ இவள் கொண்டிருக்கிறாள்; உன் பேரைச் சொல்லுவதும் நீ உகந்தருளின திருப்பதிகளின் பேரைச் சொல்லுவதுந்தவிர என்று சொல்லியிருக்கிறபடியே எப்போதும் ஆழ்வார் பகவத்குணங்களை நினைந்து கண்ணுங்கண்ணீருமா யிருப்பதைச் சொல்கிறது. இப்படிப் பட்ட இப்பெண்பிள்ளை திறத்திலே செய்யத் திருவுள்ளம் பற்றியிருப்பது யாது சொல்? - திவ்யப்ரபந்த திவ்யயார்த்ததீபிகை.

திருமங்கை மன்னன் ஒரு இயற்கை இரசிகன். அவரது பாடல்களில் நிரம்ப சூழல் வர்ணனை வரும். திருமாலிருஞ்சோலை இன்றளவும் வளங்கனி பொழிந்து நிற்கிறது. மாலனின் மருமகனுக்கு கோயில் எழுப்புகிறேன் என்று முருக பக்தர்கள் இது நாள் வரை இருந்து வந்த திருமாலிருஞ்சோலைச் சூழலை மாற்றி வருகின்றனர். முன்பெல்லாம் கால்நடையாக நடந்துதான் தீர்த்தத்தொட்டி இருக்கும் இடத்திற்குப் போக வேண்டும். இப்போது பஸ் வந்து விட்டது. ரோடும் நடை பாதையும் சேர்ந்து இப்போது கொதிக்கும் தார் ரோடில் நடக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. மாற்றம் கொண்டுவருபவர்கள் எப்போதும் பழமை அறியாதவர்களாகவே இருப்பது இந்து அறநிலைய கட்டளையைப் பொருத்தவரை உண்மை. ஒரு அரைமைல் கூட நடக்கக் கதியற்றவர்களாக தமிழர்களை மாற்றுவது எவ்வளவு ஆரோக்கியமான செயலென்று தெரியவில்லை. இதுவொன்றும் பழனி மலையல்ல. பெரியாழ்வார், ஆண்டாள் வருணித்த மாதிரியே இதுவரை இருந்து வந்தது. இனி இருக்குமா என்பது கேள்வி. திருமங்கை நிச்சயம் வருத்தப்படுவார்.

இப்பாசுரத்தில் அப்படியே கொஞ்சுகிறார் பரகாலத்தாயார்! களங்கனி முறுவல் என்று சொல்கிறார். இந்தக் களங்கனி எப்படியிருக்கும் என்று தெரியவில்லை. களாப்பழம் என்கிறது தீபிகை. சிவப்பாக இருக்க வேண்டும். செவ்விதழ் முறுவல் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் தீபிகை களாப்பழம் போல் இனிதான முறுவல் என்கிறது. களாப்பழம் பார்த்தால்தான் தெரியும் திருமங்கை எப்படிக் கற்பனை பண்ணியிருப்பாரென்று. பருவமடைந்து கனிந்து நிற்கும் இப்பெண்ணை இளங்கனியென்று அவர் சொல்வது பொருத்தமே. முத்திய கனியன்று. இளங்கனி. ஏன் என்று கேட்டால் அதுதான் பெருமாளுக்குப் பிடிக்கும் என்று வியாக்கியானம் சொல்வார்கள் இவர்கள் அநுபவிக்கும் பக்தி உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

தீபிகையின் நடையும் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று (13ம் நூற்றாண்டுத்தமிழ்) - "பலரிடத்திலே பாலிபாயக்கடவதான அன்பு" பாலி பாய்தல் என்னும் பயன்பாடு புதிதாய் தெரிகிறது. "தாயென்றும் தமப்பனென்றும்" - தகப்பன் என்று சொல்லாமல் தமப்பன் என்று சொல்கிறது தீபிகை. பேச்சு வழக்கு அப்படியே பதிவாகிறது. "கண்ணுங்கண்ணீரும்" இதுவும் அழகாக இருக்கிறது. 'கண்ணிரும் கம்மலையுமாய்' என்றொரு வழக்குண்டு. ஆனால் கண் இல்லாமல் கண்ணீர் இல்லை எனவே கண்ணும் கண்ணீரும் சேர்ந்தே போவதாய் சொல்வதும் அழகு.

'வாய் வெருவும்' என்னும் தமிழுக்கு இராமானுஜன் "Open-mouthed. she cries" என்கிறார். பிதற்றும் என்பதை "She prattles about you" என்கிறார்.

Kommentar abgeben Kommentare anschauen (0)



Aktuellste Weblogs
defenseur.log.ag
Wuerfelwelt.log.ag
drpagel.log.ag
inselei.log.ag
Mehr Weblogs ...

 Einträge suchen:
<September 2014>
SoMoDiMiDoFrSa
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Meine Lieblingslinks
http://emadal.blogspot.c...
http://weblog.freenet.de/
http://www.blogger.com/
http://blogs.rediff.com/...
http://www.emory.edu/ENG...
http://nkannan.rediffblo...
http://www.ododo.de

Meine Lieblings-Weblog
http://tamilblogs.blogsp
ot.com/

http://www.angelfire.com
/ak/nkannan

http://www.subaonline.de
http://www.tamil-heritag
e.org

http://groups.yahoo.com/
group/esuvadi/

http://www.thisaigal.com
http://www.murasu.com
http://alwar.log.ag
http://kavithai.rediffbl
ogs.com


Weblog Forum
Hier klicken ...

News
Adminbereich | Diese Seite bookmarken | Weitersagen

Impressum AGB DatenschutzKundenservice Mediadatenfreenet AGJobsSitemap